با قلبی آکنده از اندوه، خبر جانباختن و زخمیشدن شماری از فرزندان عزیز مردم ما در حمله انتحاری بر مکتب شمع هدایت را دریافت کردم. در برابر چنین فاجعهای، واژهها ناتواناند؛ زیرا هیچ سخنی نمیتواند درد مادری را که فرزندش را از دست داده، اندوه پدری را که چشمانتظار بازگشت فرزندش مانده، و داغ خانوادههایی را که عزیزانشان قربانی این جنایت شدهاند، جبران کند.
اما میخواهم خانوادههای داغدار و همه مردم ما بدانند که شما تنها نیستید. غم شما، غم ماست؛ اشک شما، اشک ماست و زخمی که امروز بر دل شما نشسته، زخمی بر وجدان همه ماست.
ما آرام ننشستهایم و در برابر خون مردم خود بیتفاوت نخواهیم ماند. هیچ خون بیگناهی برای ما یک عدد در خبرها نیست. پشت هر قربانی، یک خانواده، یک آرزو، یک آینده و یک زندگی قرار داشت. ما خود را مسئول میدانیم که صدای مظلومیت مردم خود باشیم و اجازه ندهیم رنج و خون قربانیان در سکوت و فراموشی دفن شود.
گزارشها و ادعاهایی درباره نقش شاخه خراسان داعش در این حمله مطرح شده است. اگر چنین ادعایی وجود دارد، طالبان موظفاند با شفافیت کامل حقیقت را برای مردم روشن کنند. سکوت، پنهانکاری یا خودداری از ارائه اطلاعات درباره عاملان این جنایت، پرسشهای جدی و مشروعی را درباره مسئولیت طالبان در تأمین امنیت مردم هزاره ایجاد میکند.
طالبان که امروز کنترل عملی افغانستان را در دست دارند، نمیتوانند از مسئولیت حفاظت از جان غیرنظامیان شانه خالی کنند. سالهاست که مکاتب، مراکز آموزشی، مساجد، شفاخانهها و محلات هزارهنشین هدف حملات خونین قرار میگیرند. وقتی این جنایات بارها تکرار میشوند و مردم ما همچنان بدون حفاظت مؤثر رها میشوند، حق داریم بپرسیم: چرا امنیت هزارهها تأمین نمیشود؟ چرا عاملان و شبکههای پشت این حملات بهصورت شفاف معرفی و محاکمه نمیشوند؟ و چرا حقیقت این جنایات از مردم پنهان میماند؟
ما همچنین نگرانی عمیق خود را نسبت به هرگونه همکاری، تسهیل، چشمپوشی یا هماهنگی احتمالی میان افراد یا ساختارهای وابسته به طالبان و گروههای تروریستی علیه مردم هزاره اعلام میکنیم و خواهان تحقیق مستقل، بینالمللی و بیطرفانه در مورد این حمله و دیگر حملات هدفمند علیه هزارهها هستیم. هیچ طرفی نباید بتواند پشت نام گروه دیگری پنهان شود و از پاسخگویی فرار کند.
به دشمنان مردم ما باید روشن باشد که با کشتن دانشآموزان، جوانان و مردم بیدفاع نمیتوانند اراده یک ملت را بشکنند. مکتب جای کتاب و قلم است، نه خون و انفجار. فرزندان ما حق دارند درس بخوانند، زندگی کنند، آرزو داشته باشند و آینده خود را بسازند.
به خانوادههای قربانیان میگویم: میدانم هیچ کلامی جای عزیز از دسترفتهتان را نمیگیرد، اما بدانید که ما در کنار شما هستیم و داغ شما را داغ خود میدانیم. یاد فرزندانتان را زنده نگه خواهیم داشت و نخواهیم گذاشت خون آنان در سکوت و فراموشی گم شود.
از سازمان ملل متحد، نهادهای بینالمللی حقوق بشر و جامعه جهانی میخواهیم حملات هدفمند علیه مردم هزاره را جدی بگیرند، درباره این جنایت تحقیق مستقل انجام دهند و همه عاملان، سازماندهندگان، تسهیلکنندگان و حامیان آن را ــ بدون توجه به وابستگی آنان ــ پاسخگو سازند.
مردم عزیز ما بدانند: ما صدای شما را میشنویم، درد شما را میبینیم و در کنار شما ایستادهایم. آرام ننشستهایم، سکوت نخواهیم کرد و خون فرزندان مان در سکوت فراموش شود .
زهرا شریفی
۸ اگست ۲۰۲۶